Krzesło konfesyjne

Na wystawę Ars Homo Erotica (2010) odtwarzam i udoskonalam wcześniejszą pracę Spowiedź. Nagrywam moją spowiedź w konfesjonale. Spowiadam się w kilku kościołach z mojego homoseksualizmu. Nie wyrzekam się „grzechu” i nie dostaję rozgrzeszenia. Wysłuchuję szeptane mi do ucha słowa wyrażające wstręt, nienawiść i niechęć do mnie. To przecież kochankowie_kochanki szepczą sobie w uszy słowa pożądania. Czy szept spowiedników w uszy wiernych nie jest ambiwalentny? Projektuję „Krzesło konfesyjne”, na którym można usiąść i wysłuchać moich spowiedzi. Tym samym naruszam zasadę spowiedzi świętej – upubliczniając ją. Kościół żąda usunięcia pracy z wystawy, jednak Piotr Piotrowski, ówczesny dyrektor Muzeum Narodowego, nie ugina się i praca zostaje do końca wystawy.